Kecha kechqurun, ishdan charchab uyga qaytganimda, telefonimda vavada app download qilib olish haqidagi reklama ko‘zimga tashlandi. Rostini aytsam, o‘sha paytda kayfiyatim juda tushkun edi — ishdagi muammolar, uydagi tinchliksizlik, do‘stlarimning mendan uzoqlashib ketayotgani... hammasi ustma-ust tushgandi. O‘zimni qandaydir boshqa dunyoga olib qochishni xohladim, hech bo‘lmaganda bir necha soatga bo‘lsa ham. Shunday qilib, o‘sha reklamani bosdim va ilovani yuklab oldim. Boshlanishida hech narsa tushunmadim — qanday o‘ynashni ham bilmasdim, faqat tugmalarni bosib chiqdim. Birinchi o‘yinimda yutqazdim, keyin yana yutqazdim, yana va yana. O‘sha paytda o‘zimga jahlim chiqdi, lekin negadir to‘xtamadim.

Keyingi kunlar davomida ishdan keyin har kuni o‘sha ilovaga kirib qoldim. Bu mening uchun o‘ziga xos qochish joyiga aylandi — uydagi muammolarni, ishdagi stressni, hatto ba’zan odamlardan yashiringan holda o‘tkazadigan yolg‘izlikni unutish uchun bir burchak. Bir kuni kechqurun, soat o‘n ikkilarda, o‘zimni juda g‘alati his qilardim — hech kimga kerak emasdek, hamma narsadan charchagan edim. Shunda yana vavada app download qilganimni esladim va ilovani ochdim. Bu safar omad kulib boqdi — kichik miqdorda bo‘lsa ham yutdim. Yurak shunday tez urdiki, xuddi bolaligimda birinchi marta velosiped minishni o‘rganganimdagi kabi. Kulib yubordim, o‘zimga ham kutilmaganda. O‘sha kichik yutuq menga shuni ko‘rsatdiki, hayotda ba’zan shunchaki tasodif ham quvonch olib kelishi mumkin.

Keyin men o‘sha ilovani har kuni ochadigan bo‘ldim, lekin endi boshqacha maqsadda — o‘zimni yaxshi his qilish uchun. O‘yinlar meni o‘ziga tortdi, lekin bu safar men o‘zimni tuta oldim — katta pul tikmadim, faqat qiziqish uchun o‘ynadim. Bir kuni kechqurun ikki soat davomida o‘ynab, kichik-kichik yutuqlarga erishdim. Hech narsa o‘zgarmadi, lekin o‘sha kechqurun o‘zimni yengil his qildim — go‘yo kimdir yelkamga qo‘l qo‘yib, "hammasi joyida" degandek. G‘alati tuyuladi, lekin o‘sha paytda men o‘zimni yolg‘iz emasdek his qildim. Balki bu o‘yinlar emas, balki o‘zimni biror narsa bilan band qilishim edi — lekin natija bir xil: men o‘sha kechqurun uxlab qoldim, ertalab esa muammolarimni yana bir bor ko‘rib chiqishga kuch topdim.

Oradan bir necha hafta o‘tdi. Endi men o‘sha ilovani har kuni ochmayman, faqat juda charchagan yoki ruhiy tushkunlikka tushgan paytlarda kiraman. O‘yin men uchun qochish joyi bo‘lib qoldi, lekin endi men buni yaxshi tushunaman — bu vaqtinchalik, bu shunchaki dam olish usuli. Bir kuni do‘stimga bu haqda gapirib berdim, u kulib: "Sen o‘zingni yashirish uchun o‘yin o‘ylab topibsan" dedi. To‘g‘ri aytdi. Lekin o‘sha kichik yutuqlar, o‘sha hayajonli daqiqalar menga quvonch bag‘ishladi — va bu menga yetarli bo‘ldi. Endi men o‘zimni yaxshi his qilish uchun boshqa yo‘llarni ham qidiraman — kitob o‘qiyman, sayr qilaman, do‘stlarim bilan gaplashaman. Ammo o‘sha kechqurunlarni, o‘sha kichik g‘alabalarni hech qachon unutmayman. Hayotda ba’zan kichik narsalar ham katta quvonch olib keladi — buni o‘sha ilova orqali o‘rgandim.